Ciemne tło
Niewątpliwie fotografia czarno-biała posiada swoje uroki. Najczęściej fotografie dwukolorową stosuje się, aby pomóc głównemu tematowi w wyróżnieniu się np. fotografowanie świetle przedmiotów na ciemnym tle, a także, aby dodać głębie w wielu odcieniach i kolorach na zdjęciu. Wiele wzorów, szczególnie tych subtelnych, często trudno zauważyć na kolorowych zdjęciach, bo kolory odwracają uwagę od samego wzoru.
Czarno-biała fotografia daje dużo większe szanse na uchwycenie ciekawych wzorów, ponieważ skupia uwagę widza na kształtach tworzących przez elementy sceny. fotografia czarno-biała działa w ten sam sposób tylko, że niektóre wzorce mogą zostać utracone w fotografii kolorowej, a tekstury mogą być za mało wyraziste. Kiedy widzimy kolorowe zdjęcie, nasz umysł natychmiast zaczyna identyfikować przedmioty. Przez to czasem tak naprawdę nie widzieliśmy zdjęcia lecz nasz umysł już je interpretacje. Inaczej jest w zdjęciach czarno-białych.
Umysł nie ma już tych informacji, a więc kładzie większą uwagę na elementy, takie jak tekstury, które ukazują się znacznie bardziej widoczne.
Ciekawostka
Fotografia pojawiła się na ziemiach polskich już w roku 1839, kiedy to Kurier Warszawski wydrukował ogłoszenie firmy FRAGET oferującej aparaty do dagerotypii. Rok później w Poznaniu i w Warszawie pojawiły się ilustrowane broszury poświęcone dagerotypii.
Początek przemysłu fotograficznego na ziemiach polskich to rok 1887, kiedy chemik Piotr Lebiedziński założył w Warszawie fabrykę papierów fotograficznych FOTON. W 1899, również w Warszawie, powstała wytwórnia aparatów fotograficznych i obiektywów FOS.
Bardzo często fotografię tradycyjną (opartą na wykorzystaniu światłoczułych własności halogenków srebra) kompletnie mylnie określa się fotografią analogową. Jest to poważny błąd merytoryczny, gdyż fotografią analogową można określić proces reprodukcji obrazu z pomocą urządzeń elektronicznych analogowych (np. fotopowielacz). Wynikiem działania światła na taki element światłoczuły jest powstanie sygnału analogowego, a nie efektu fotochemicznego na błonie filmowej czy innym nośniku emulsji światłoczułej.
Jedna z pierwszych fotografii barwnych wykonana (ok. 1900 roku) metodą opracowaną przez "Polskiego Edisona" Jana Szczepanika. Szczepanik opatentował tę metodę w USA i w Wielkiej Brytanii. Na podstawie licencji Szczepanika amerykańska firma Kodak w roku 1928 wprowadziła do sprzedaży film barwny "Kodachrome" a niemiecka firma AGFA po ulepszeniu jego projektu wyprodukowała własne aparaty małoobrazkowe "Agfacolor".
Menu
Początki fotografi...
W początkowym okresie fotografii naświetlenie jednego tylko zdjęcia zajmowało częstokroć cały dzień. Fotografia zyskała popularność, gdy rozwój materiałów światłoczułych umożliwił zwykłym ludziom szybkie i łatwe robienie zdjęć.Podczas robienia zdjęcia obiektyw projektuje obraz kadru na powierzchnię pokrytą chemicznym związkiem światłoczułym. Światło padając na ten związek powoduje, że podlega on pewnym przemianom. Zmiany te, odpowiadające rzutowanemu obrazowi, stają się widoczne po obróbce chemicznej, której poddaje się kliszę. Pierwszą fotografię wykonał w 1826 roku francuski inżynier Nicephore Niepce. Naświetlenie sceny na wolnym powietrzu, przy dobrym oświetleniu, na szklanej płycie pokrytej warstwą światłoczułą zajęło mu osiem godzin. Niepce zmarł w 1833 roku, zanim zdążył udoskonalić swój proces, w którym wykorzystywał bitumen jako materiał światłoczuły.