Lustrzanki
Proste aparaty posiadają celownik umieszczony stosunkowo blisko nad obiektywem. W celowniku zaznaczone są zwykle prostokąty odpowiadające rozmiarowi obszaru, który jest umieszczany w kadrze przy użyciu różnych obiektywów.
Aparaty z wymienną optyką to tak zwane lustrzanki jednoobiektywowe, w których fotografujący obserwuje obraz przez ten sam obiektyw, który rzuca go na kliszę. Obraz ten kierowany jest do celownika za pomocą lustra, które odchylone jest na czas otwarcia migawki. Dzięki temu fotograf widzi to co zostanie zapisane na błonie śluzowej, niezależnie od rodzaju używanego aktualnie obiektywu. Podstawowym elementem dla oglądania i komponowania obrazu w aparacie fotograficznym jest wyświetlacz LCD. Wyświetlacz najlepiej spisuje się kiedy jest trochę ciemniej i wszystko doskonale na nim widać.
Kiedy jednak świeci pełne słońce korzystać można z celownika optycznego (wizjera). Obraz widziany w wizjerze niedokładnie pokrywa się z tym co będzie na zdjęciu, ale im jaśniejsze światło tym lepiej widzimy to co ma być sfotografowane. Przy wyborze aparatu warto zwrócić uwagę na ten element.
Ciekawostka
Fotografia pojawiła się na ziemiach polskich już w roku 1839, kiedy to Kurier Warszawski wydrukował ogłoszenie firmy FRAGET oferującej aparaty do dagerotypii. Rok później w Poznaniu i w Warszawie pojawiły się ilustrowane broszury poświęcone dagerotypii.
Początek przemysłu fotograficznego na ziemiach polskich to rok 1887, kiedy chemik Piotr Lebiedziński założył w Warszawie fabrykę papierów fotograficznych FOTON. W 1899, również w Warszawie, powstała wytwórnia aparatów fotograficznych i obiektywów FOS.
Bardzo często fotografię tradycyjną (opartą na wykorzystaniu światłoczułych własności halogenków srebra) kompletnie mylnie określa się fotografią analogową. Jest to poważny błąd merytoryczny, gdyż fotografią analogową można określić proces reprodukcji obrazu z pomocą urządzeń elektronicznych analogowych (np. fotopowielacz). Wynikiem działania światła na taki element światłoczuły jest powstanie sygnału analogowego, a nie efektu fotochemicznego na błonie filmowej czy innym nośniku emulsji światłoczułej.
Jedna z pierwszych fotografii barwnych wykonana (ok. 1900 roku) metodą opracowaną przez "Polskiego Edisona" Jana Szczepanika. Szczepanik opatentował tę metodę w USA i w Wielkiej Brytanii. Na podstawie licencji Szczepanika amerykańska firma Kodak w roku 1928 wprowadziła do sprzedaży film barwny "Kodachrome" a niemiecka firma AGFA po ulepszeniu jego projektu wyprodukowała własne aparaty małoobrazkowe "Agfacolor".
Menu
Początki fotografi...
W początkowym okresie fotografii naświetlenie jednego tylko zdjęcia zajmowało częstokroć cały dzień. Fotografia zyskała popularność, gdy rozwój materiałów światłoczułych umożliwił zwykłym ludziom szybkie i łatwe robienie zdjęć.Podczas robienia zdjęcia obiektyw projektuje obraz kadru na powierzchnię pokrytą chemicznym związkiem światłoczułym. Światło padając na ten związek powoduje, że podlega on pewnym przemianom. Zmiany te, odpowiadające rzutowanemu obrazowi, stają się widoczne po obróbce chemicznej, której poddaje się kliszę. Pierwszą fotografię wykonał w 1826 roku francuski inżynier Nicephore Niepce. Naświetlenie sceny na wolnym powietrzu, przy dobrym oświetleniu, na szklanej płycie pokrytej warstwą światłoczułą zajęło mu osiem godzin. Niepce zmarł w 1833 roku, zanim zdążył udoskonalić swój proces, w którym wykorzystywał bitumen jako materiał światłoczuły.